MAKER

Beppe Costa

Beppe Costa (Caluso, 1956) is een Nederlands acteur van Italiaanse afkomst. Ook werkt hij als componist en documentairemaker. Sinds 1995 maakt hij muzikale voorstellingen bij Orkater. Het grote publiek kent Costa waarschijnlijk van De Gebakken Mannetjes, een Nederlandse jeugdserie en tevens Orkater productie i.s.m. VPRO.

 

In 1995 speelde Costa voor het eerst bij Orkater in De Geräuschmacher, gevolgd door De Aqua Noque Noque (1996) en Battling Siki (1998). Met Eddie B. Wahr en Kees van der Vooren vormt hij Het Tropisch Trio (ter gelegenheid van De Parade). Met Conijn van Olland (2000) en De Gouden Eeuw boekte hij samen met Geert Lageveen en Leopold Witte veel succes.

 

Inmiddels is het aantal voorstelling waarin Costa speelde niet meer te tellen. Vrijwel elk jaar is hij van de partij op theaterfestival De Parade. Of het nou met woorden is, met instrumenten of mimiek; Costa weet er als geen ander mee te spelen.

WERKTE MEE AAN:

BEELD

Beppe Costa

  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin
  • Ben van Duin

IN DE PERS

Beppe Costa

  •  De meisjes van mussolini, Heerlijke meisjes Streekblad Zoetermeer - recensie 22 april 2010

  •  De meisjes van mussolini, Opkomst en ondergang van een Joods meisjestrio in Italië, 1943 Trouw - recensie 23 maart 2010

    door Hanny Alkema "Het bekoorlijke van De Meisjes van Mussolini (...) is dat er geen tragedie van wordt gemaakt. "Op een parelwit showbizzbordes zingen en swingen Bodil de la Parra, Eva Van der Gucht en Elise Schaap als een herrezen Trio Lescano." "Verbaal zorgt Wimie Wilhelm voor droogkomische bruggetjes tussen de scènes, terwijl een door Beppe Costa aangevuurd trio tintelfrisse variaties op de ...

  •  De meisjes van mussolini, Zoetgevooisde stemmen van het fascisme *** De Telegraaf - recensie 22 maart 2010

    door Esther Kleuver ‘Een aangename kennismaking met de muziek van het Trio Lescano. Je wordt als vanzelf op melodische golven teruggevoerd naar het vooroorlogse Italië.’ ‘Je voelt de warmte van de zon bijna.’ 

  •  De meisjes van mussolini, Keurige meisjes in brave jurken *** De Volkskrant - recensie 22 maart 2010

    door Annette Embrechts ‘Ook de drie actrices weten prachtig raad met de opgewekte en jazzy close harmony van dit ooit beroemde Troi Lescano.’ ‘Muli-instrumentalist Beppe Costa voelt zich als een vis in het water als muzikaal leider van een vierkoppig salonorkest waar hij af en toe uitbreekt als de strenge zangleraar Carlo Prato die de drie zussen groot maakt.’

  •  De meisjes van mussolini, Drie vergeten zusjes lijden onder gewild grappige verteller Het Parool - recensie 22 maart 2010

    door Joukje Akveld ‘Costa is zichtbaar in zijn element: deze voorstelling is een thuiswedstrijd voor hem.’ ‘De zingende zussen worden neergezet door Eva van der Gucht, Bodil de la Parra en Elise Schaap. In identieke beige jurken schuiven ze gracieus over de showbizzachtige trap.’

  •  De verblazing, Verb(l)azing is kakofonie van goocheltrucs met geluid Trouw - recensie 13 mei 2009

    door Anita Twaalfhoven

  •  De verblazing, Jammer dat het publiek moet blijven zitten *** De Volkskrant - recensie 12 mei 2009

    door Annette Embrechts 'Kamermuziek voor kinderen kan, als het maar losjes wordt gespeeld. Beppe Costa kan dat.'

  •  Een blauwe vrijdag, Nog altijd een buitenstaander *** De Telegraaf - recensie 02 februari 2009

    door Marco Weijers "Zijn theatersolo is en charmante collage van liedjes, herinneringen, overpeinzingen en herkenbare beelden" "In zijn muziek lijkt Costa zonder heimwee te kunnen wonen." 

  •  Een blauwe vrijdag, Nederland van binnenuit door een Italiaan Het Parool - recensie 02 februari 2009

    door Margriet Prinssen ‘Beppe Costa strooit met anekdotes over zijn beginjaren en doet op zijn eigen droogkomische wijze verslag van zijn leven als Italiaan in Nederland.’ ‘Al met al is Een Blauwe Vrijdag te veel een tuttifrutti voorstelling geworden, met een paar mooie momenten en een prachtig beginlied.’ ‘Nederland gezien van binnenuit, door iemand die er nog altijd van buitenaf naar k...

  •  Een blauwe vrijdag, Humor, maar niet altijd leuk *** De Volkskrant - recensie 31 januari 2009

    door Vincent Kouters ‘Costa wisselt een beetje absurde anekdotes af met lyrische liedjes.’ ‘Zijn mijmerende gitaarnummers zijn veruit de mooiste.’

  •  Een blauwe vrijdag, 'Van schoonheid krijg je een goed humeur' Volkskrant Magazine - interview 24 januari 2009

    door Steffie Kouters Een interview met Beppe Costa over zijn leven en nieuwste voorstelling.

  •  Een blauwe vrijdag, In de schijnwerper: Beppe Costa Liefhebber - interview 15 januari 2009

      Een interview met Beppe Costa over zijn kijk op Nederland en zijn nieuwste voorstelling.

  •  Bloedband, Verweven levens Vrij Nederland - recensie 07 december 2007

    door Marijn van der Jagt "De toeschouwer blijft achter met een diep mededogen voor iedereen. En met de wens om deze voorstelling meteen nog een keer te zien."

  •  Bloedband, Getroost naar huis na een avondje vol relatieleed **** Algemeen Dagblad - recensie 29 november 2007

    door Eric van der Velden "..alles wordt subliem boven het realisme uitgetild met melancholische muziek en een choreografie vol onbestemde handelingen. Vraag niet hoe het mogelijk is, maar getroost en vol goede voornemens verlaat je het theater."

  •  Bloedband, Muziektheater Orkater Bloedband ***** HP De Tijd 16 november 2007

      ‘De voorstelling Bloedband is veel: drie verhaallijnen en daaromheen muziek. Die verhalen zijn bloedstollend en aangrijpend. De oude Grieken wisten al hoe je schokkende tragedies over bloedverwanten kon maken. Orkater steekt ze naar de kroon. […] Bloedband is niet alleen veel maar ook goed. […] Ontroerende muziek en confronterend spel doen een geslaagde aanval op de gemoedsrust van de toe...

  •  Bloedband, Abortus en overspel in volle vaart bij Orkater De Volkskrant - recensie 08 november 2007

    door Vincent Kouters "Bloedband is muziektheater van hoog niveau.” "Dynamische voorstelling dankzij fantastische acteurs.” "De aanstekelijke pop- en folkmuziek van Beppe Costa [...] stuwt de voorstelling van de ene naar de andere climax.”

  •  Bloedband, Op heftige vreugde volgt heftige desillusie NRC Handelsblad - recensie 05 november 2007

    door Anneriek de Jong “Op heftige vreugde volgt heftige desillusie”, “Theater dat aan het denken zet, terwijl je hard moet lachen. Zo zou het altijd moeten zijn.”  

  •  Bloedband, 'Bloedband': eenvoud heeft grote charme De Telegraaf - recensie 05 november 2007

    door Peter Liefhebber ‘Zacht én gekarteld’ 'Bloedband beweegt zich humorvol langs kleinere verdrietjes en grotere pijnen in het leven.’ '... een allerinnemendste en in al haar bescheidenheid, sprankelende voorstelling.’

  •  Bloedband, Familieband blijft altijd De Pers - recensie 05 november 2007

    door Robbert van Heuven '... maakt de voorstelling diepe indruk, vooral op de momenten waar Leny Breederveld op even hilarische als pijnlijke wijze de demente moeder neerzet'.

  •  Bloedband, Zachte kaas en zwarte koffie Friesch Dagblad - recensie 22 oktober 2007

    door Wiggele Wouda ‘Geert Lageveen en Leopold Witte hebben hier als auteurs hun pennen met inzicht en passie in de realiteit gedrenkt.’ 'Bloedband is ijzersterk in het oproepen van sferen en levensparallellen...'

  •  Slangenvel, Hilarische besjes zijn ook ontroerend De Volkskrant - recensie 28 december 2005

    door Karin Veraart “Slangenvel is een toegankelijke, onderhoudende voorstelling. Ira Judkovskaja regisseerde met vriendelijke doch strakke hand; prettig abstract op zijn tijd, met mooi gebruik van de muziek van Beppe Costa. De dames schieten heen en weer van hilarisch en ontroerend.”

  •  Slangenvel, Slangenvel flinterdun De Telegraaf - recensie 27 december 2005

    door Marco Weijers “Op geestige wijze krijgen de onderlinge verhoudingen vorm en worden er af en toe wat oude Lijken uit de kast getrokken. Afgewisseld met sfeerbepalende muzikale intermezzo’s van Beppe Costa. Bodil de la Parra schreef voor de drie vrouwen wrangkomische dialogen over ouderdom en verval, die vooral door Wimie Wilhelm met zwier worden uitgeserveerd.”

  •  Slangenvel, Drie oude vrouwtjes zeuren te veel NRC Handelsblad - recensie 24 december 2005

    door Kester Freriks “De drie vrouwen ‘redderen’ met elkaar, een mooier woord is niet te bedenken. Ouderdom en verval achtervolgen hen, al verzetten ze zich ertegen. Schrijfster De la Parra geeft tamelijk schematisch drie levenshoudingen gestalte: Lidwien opstandig, Sofie berustend en Helga weerloos.” “Fijne sjofele muziek van Orkaters huismuzikant Beppe Costa wisselt de scènes af. Er zi...

  •  Slangenvel, Orkater brengt geslaagd vervolg op Hagedissenhuid Haarlems Dagblad - recensie 24 december 2005

    door Margriet Prinssen “Wimie Wilhelm is een rascomédienne en zet een dijk van een rol neer als de luidruchtige, levenslustige Lidwien.” “Slangenvel is een buitengewoon geslaagde comedy: geestige en soms vileine dialogen, styerk gespeeld en subtiel giegisseerd. Het stuk is bij vlagen hilarisch maar ook doortrokken van een gevoel van melancholie dat nergens sentimenteel wordt.”

  •  Slangenvel, Voorstelling zonder weerhaakjes Het Parool - recensie 23 december 2005

    door Pieter Bots “Bodil de la Parra laat met het stuk opnieuw zien dat ze talent heeft voor droogkomische dialogen, dat ze sprekende karakters kan creëren. Wimie Wilhelm is heel treffend de haabiaaierige Lidwien die de ene na de andere jongere minnaar verslijt, en ondanks haar stramme benen nog motor rijdt. Margôt Ros kan goed uit de voeten als de wat onzekere maar trouwe flapuit Sofie. En Bod...

  •  Slangenvel, Je kunt heel leuk oud worden De Volkskrant - interview 22 december 2005

    door Marian Buijs  

  •  Bandloopt 42, Onbekommerd een lekker potje musiceren Het Parool - recensie 27 juli 2005

    door Pieter Bots "Met veel gemak wisselen van instrument en in het half uurtje dat de voorstelling duurt, komen heel wat genres aan bod."

  •  Bandloopt 42, Onbewoond eiland: Beppe Costa Het Parool - interview 26 juli 2005

    door Maartje den Breejen

  •  Bandloopt 42, Reclamespotje van handige jongens NRC Handelsblad - recensie 16 juli 2005

    door Henk van Gelder "Verrassend geestig is trouwens ook Bandloopt 42 van het Orkater trio." "De grote vondst van deze voorstelling is het raam in de controlekamer dat uitzicht biedt op de studio, waarin steeds weer andere muzikanten komen voorspelen. Maar dat raam is in werkelijkheid een videoscherm, zodat Costa, Wahr en Van der Vooren met een fenomenale timing hun eigen tegenspelers worden." "(...

  •  Bandloopt 42, Orkaters 'Bandloopt 42' is uitgekiend muzikaal toneelstuk Spits - recensie 27 juni 2005

    door Maarten van Krimpen "Uitgekiend muzikaal toneelstuk"

  •  Ik, Prachtige diagonaal voor drie vrouwen Trouw - recensie 01 november 2004

      "(...) een wervelende vogelvlucht boven het Normandische dorpje Ry van het echtpaar Charles en Emma Bovary, boven de salons en bordelen van Parijs, boven Flauberts kluizenaarsgehucht Croisset nabij Rouen." "Keer op keer wordt de voorstelling weer vlot getrokken: zodra Margôt Ros als de hitsige Colet verschijnt, en zodra Lageveen en Witte als het geweten alias de stemmen in Flauberts hoofd sync...

  •  Ik, Het gezicht van de creativiteit De Telegraaf - recensie 01 november 2004

    door Esther Kleuver "De acteurs (...) zoeken op subtiele wijze de komische kant in hun rollen op zonder daarbij uit de bocht te vliegen. Daarbij bieden de muziek en de geluidsontwerpen van Beppe Costa een mooie, ernstige tegenkleur die het stuk perfect in balans houdt." "Bijzonder is dat het stuk een abstract begrip als creativiteit een gezicht weet te geven. Binnen een aangename luchtigheid die g...

  •  Ik, Orkater boort brein open **** Algemeen Dagblad - recensie 30 oktober 2004

    door Roos Tesselaar "Nooit eerder was het zó ma¡kkelijk om gedachten te lezen: regisseur Gijs de Lange heeft het beste in deze veelzijdige acteurs naar boven gehaald. Bovendien zijn daar ook nog de prachtige composities (een stoet instrumenten trekt langs), liedjes en computergestuurde geluiden. De treurende cello, opgewekte trompet, krachtige gitaar en ophitsende drumcomputer laten precies hore...

  •  Ik, Orkater kruipt in Flaubert Haarlems Dagblad - interview 20 oktober 2004

    door Martin Hendriksma

  •  De gouden eeuw, De Gouden Eeuw NRC Handelsblad - recensie 24 december 2002

    "Met muziek van Beppe Costa en stevig spel van Tamar van den Dop brengen Leopold Witte en Geert Lageveen de Gouden Eeuw tot leven: de bloeiende handel, de Nachtwacht, de Moord op Johand de Witt, overvloed en onbehagen."  

  •  De gouden eeuw, Prinsesje met voetbalschoenen aan De Telegraaf - interview 20 december 2002

    "Ik ben een eigenzinnige figuur. Ik doe wat ik leuk vind, bewandel geen geijkte paden. Daar hoort risico's nemen bij. Meestal pakt dat goed voor me uit. Misschien is dat wel mijn talent, dat ik me weet te omringen met de juiste club. Dat heeft me ver gebracht. Ook voor 'Lot' vond ik de perfecte crew, van art director tot make-upartiest. Mijn moeder heeft de kostuums gemaakt, een goede vriendin de ...

  •  De gouden eeuw, Orkater speelt als God zelf ***** Algemeen Dagblad - recensie 14 oktober 2002

    ‘God vertelt over De Gouden Eeuw in een nieuwe voorstelling van Orkater. En dat doet hij fantastisch. Het stuk zit barstensvol details; van stoepjes tot tulpenbollen, van peper tot sperma, van spinhuis tot microscoop: De Gouden Eeuw is een voorstelling om wel tien keer te bekijken en dan heb je nog niet alles gezien. Van de ontroerende of hilarische muzikale intermezzo’s door Beppe Costa is ee...

  •  De gouden eeuw, De ban van het grote geld Het Parool - recensie 14 oktober 2002

    ‘Ontroerend. De Gouden Eeuw is een prachtig portret geworden van een Hollands arbeidersgezin dat stijgt op de maatschappelijke ladder en in de ban raakt van het grote geld. Orkater bewijst met De Gouden Eeuw opnieuw dat historisch theater geen pruiken of hoepelrokken vereist. En met Tamar van den Dop is het dreamteam compleet.’  

  •  De gouden eeuw, Op het nippertje van de Nachtwacht gevallen de Volkskrant - recensie 14 oktober 2002

    ‘Op het nippertje van de Nachtwacht gevallen’ ‘Mooie rode draad in het geheel is dat de gebeurtenissen worden verwoord door een kansarme familie. Een ongehuwde moeder (een sterke Tamar van den Dop) baart een tweeling die elk een aspect van die tijd vertegenwoordigen: de een groeit uit tot een dominee die de normen en waarden hoog wil houden, de ander is de verpersoonlijking van de niets on...

  •  De gouden eeuw, Kluchtig godvrezend en inhalig volkje De Gelderlander - recensie 14 oktober 2002

    Poeh, Wat waren de Hollanders in de Gouden Eeuw godvrezend en oei, wat waren ze inhalig. Spijkerhard als slavenhandelaars, volstrekt belachelijk als speculanten in wind. Ja, precies dat gedoe op de beurs van vandaag. 

  •  De gouden eeuw, Van tulpenkoorts tot spinhuis Haarlems Dagblad - recensie 14 oktober 2002

    ‘Tamar van den Dop lijkt zich als een vis in het water te voelen in het vrijgevochten Orkater-ensemble en speelt als de eenvoudige volksvrouw Katrien de sterren van de hemel.’ ‘Het is een grote verdienste van de makers van De Gouden Eeuw dat de voorstelling nergens ontaardt in een verweg-show over domineesland langgeleden of in een politieke preek. De Gouden Eeuw is een verrukkelijke voors...

  •  Conijn van olland, Conijn van Olland Spits - aankondiging 01 november 2001