Op 21, 22, 27 en 28 juni 2004 speelden Het Mondriaan Kwartet en Orkater Over de Duivel en de Dood tijdens de Orkaterweken in Het Nieuwe de la Mar Theater in Amsterdam.

Het Mondriaan Kwartet, Claron McFadden (sopraan), Gijs Scholten van Aschat en op cymbalon Michiel Weidner.

Over de Duivel en de Dood is een theatraal concert in drie delen.
De aftrap bestaat uit Kiss of Fire, één van de hoogtepunten uit The Girlsssss Collection van componist Chiel Meijering. Deze serie van zestien korte strijkkwartetten gaat over iconografie, een verschijnsel waar Popart-kunstenaars zoals Andy Warhol en Claes Oldenburg zich ook mee bezig hielden. Het gewone alledaagse wordt opgeblazen en uitvergroot.

Hierna de wereldpremière van Bovary Chante, een dramatische monoloog, een nieuwe compositie van Klaas ten Holt op een libretto van Carel Alphenaar, een strijkkwartet in combinatie met zang en cymbalon. Deze, naar eigen zegge, broeierige, suggestieve en expressieve tekst gaat over een van de grote tragische vrouwen uit de literatuur, Emma Bovary.

Het laatste deel is een concertante uitvoering van Faust’s Licht van Guus Janssen op tekst van Friso Haverkamp. Deze muziektheatervoorstelling vertelt het verhaal van Faust die zijn ziel verkoopt aan de duivel, Mephisto. Deze versie uit 1994 van Faust’s Licht (voor sopraan, spreekstem en strijkkwartet), is een verkorte variant van de gelijknamige opera uit 1988.

Met Het Mondriaan Kwartet; Jan Erik van Regteren Altena (viool), Edwin Blankenstijn (viool), Annette Bergman (altviool), Eduard van Regteren Altena (cello). Michiel Weidner (cymbalon), Claron McFadden (sopraan), Gijs Scholten van Aschat (spreekstem)

Klaas ten Holt over Bovary Chante:
“Het idee voor een dramatische monoloog in de bezetting van sopraan, cymbalon en strijkkwartet komt van “Combattimento di Tancredi e Clorinda” van Claudio Monteverdi. Ik zag het ooit in de regie van Pierre Audi, met de instrumentatie van Luciano Berio voor een kleine groep strijkers en klavecimbel, in de Amsterdam Studio’s.
Mijn keuze voor strijkkwartet (Het Mondriaan Kwartet), cymbalon (Michiel Weidner) en sopraan (Claron McFadden) geeft mij een uiterst homogeen ensemble van snaren en stembanden. Het strijkkwartet biedt een grote diversiteit aan klankkleur en mogelijkheden tot expressie, terwijl de cymbalon zowel verwant is aan het klavecimbel als aan het slagwerk. Een orkest in zakformaat kortom.
Enige jaren geleden maakte ik in opdracht van het Nederlands Studenten Kamerorkest een dramatische monoloog naar Anna Karenina voor sopraan en orkest. Het libretto dat Carel Alphenaar voor mij maakte bleef dicht bij het origineel, en het hele stuk zou een lange aria kunnen zijn uit de niet gecomponeerde opera Anna Karenina.
Nu zou ik graag weer een dramatische monoloog voor een vrouw schrijven, maar dan veel losser en abstracter en voor een veel compactere bezetting. Librettist Carel Alphenaar kwam met het idee om Emma Bovary als onderwerp te nemen.
Ik vroeg hem om een broeierige, suggestieve en expressieve tekst. Een abstracte impressie van Emma, waarbij het oorspronkelijke verhaal als bekend verondersteld wordt.
Carel is uitgegaan van de Nederlandse vertaling van Hans van Pinxteren en heeft een zeer persoonlijke “uitgeklede” Emma geschreven.
Het is mijn bedoeling een expressief stuk te maken, met aria’s en recitatieven, abrupte stemmingswisselingen, van beheerst rationeel tot ongeremd emotioneel, waarin naast de sopraan ook het kwartet en de cymbalon een prominente rol hebben.
Ik wil me hierbij naast Monteverdi laten inspireren door het Duitse muzikale expressionisme van het begin van de 20ste eeuw - muziek op de uiterste grens van de tonaliteit - en het wrange werk van de Bergense schilderes Charley Toorop (1891-1955).
Emma Bovary is een van de grote tragische vrouwen uit de literatuur, samen met Anna Karenina, Effi Briest en Eline Vere. Met de sopraan Claron McFadden heb ik een fantastische Emma. Zij is een veelgevraagd vertolkster van zowel eigentijdse als oudere muziek.”