Porgy Franssen speelt in deze monoloog de rol van trompettist Tim Tooney die het verhaal vertelt van het jongetje Novecento. Vlak na de eeuwwisseling vindt de matroos Danny Boodmann een baby in een kistje op een piano op het schip Virginian. Hij besluit het jongetje onder zijn hoede te nemen en doopt hem Novecento (negentienhonderd). Zijn 'vader'sterft en het jongetje blijft achter op het schip. Hij groeit uit tot de beste pianist ter wereld, waarnaar iedereen komt luisteren. Echter het schip durft hij zijn leven lang niet te verlaten.
 

Porgy Franssen was ontroerd en geïntrigeerd door het boek van Baricco en was vastbesloten de monoloog te vertolken.

De muziek speelt een grote rol. Variërend van dansmuziek van de scheepsband, de jazz van Jelly Roll Morton tot de nooit gehoorde muziek van de hoofdpersoon Novecento. Muziek als drijfveer voor de muzikant en als meest begeerd liefdesobject voor iedereen die in haar ban is geraakt.
Het samenspel tussen de verteller en de muziek is een vitale factor in de tekst van Baricco. Zoals de verteller het verhaal van de weergaloze en wonderbaarlijke Novecento terughaalt uit het verleden en ons laat herbeleven, zo spontaan en vanzelfsprekend duikt telkens de muziek op als onlosmakelijk onderdeel van zijn herinnering aan de grootste pianist die ooit op de oceaan speelde.

spel Porgy Franssen
regie Dirk Groeneveld
muziek David Dramm
tekst Alessandro Baricco
beeld  Guy Amitai en Anna Andersson

De eerste voorstellingen vonden plaats tijdens het Oerol Festival (11 t/m 20 juni 2004) op Terschelling.
première 27 augustus 2004 Nieuwe de la Mar.