SAMENVATTING UIT DE NEDERLANDSE PERS:

NRC, Wilfred Takken, 15-3-2002:
"The Prefab Four is een onweerstaanbaar opwindende komedie, geslaagd op alle niveaus. (.) Allereerst is het een uitbundige verkleedpartij. (.) De strakke band van Van Warmerdam speelt met de juiste sound. (.) Scholten van Aschat schreef een verzameling losse scènes met een anarchistische, absurde inslag (.) Maar het mooiste is de ongrijpbare, surrealistische sfeer."

Het Parool, Daphne Meijer, 15-3-2002:
"Er is in ruim drie uur zo veel te genieten dat het moeilijk is de mooiste momenten te noemen (.). . het is één grote vreugde. (.) Alles is van hoog niveau: de aankleding, het acteren en de muziek van de band van Vincent van Warmerdam, die zowel Monkee-nummers naspeelt als eigen composities laat horen."

Trouw, Arend Evenhuis, 13-3-2002:
"... in tekst en spel worden inderdaad absurde, doldwaze avonturen van vier mannen op leeftijd tevoorschijn getoverd. Scholten van Aschats stuk strekt nog verder: de Orkater-troupe weet een atmosfeer boven water te krijgen die tussen zotheid, desolaatheid, kunstig uitgevoerde klungeligheid, grimmigheid en onaangelengde gein dobbert (...) meer plezier aan te beleven dan The Monkees ooit bewerkstelligden..

Rotterdams Dagblad, Adwin de Kluyver, 15-3-2002:
'Scholten van Aschat vervat deze vertelling over penopauze en doodsangst in een ingenieuze constructie waarin fictie en werkelijkheid elkaar afwisselen (...) Regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen laat, met gevoel voor psychedelica, bandrepetitie, televisieopname, concert en reclameschnabbel naadloos in elkaar overvloeien.'

De Telegraaf, Peter Liefhebber, 18-3-2002:
'... Orkater poetst de mythe op met fameuze oude nummers naast nieuw eigen werk, het popjargon van toen dus, ingebed in een pseudo-verhaaltje dat zo weggelopen lijkt uit een warrige lsd-trip (...)
The Prefab Four. heeft een sterke troef; er wordt met zoveel overgave en plezier geacteerd, gemusiceerd en gezongen (...) scherp spel.'

De Volkskrant, Marian Buijs, 18-03-2002:
'... De kwajongensachtige acts van The Monkees: de manier waarop ze hun gitaar heen en weer zwiepten, ondeugende poses aannamen tijdens opnames en als jochies heen en weer sprongen is de deze vier acteurs op het lijf geschreven. (...) Vincent van Warmerdam en consorten evenaren perfect de Monkee-sound, de nummers klinken uitbundig en echt. (...) puur jeugdsentiment.'

Sp!ts, Coromandel Brombacher, 18-03-2002:
'Prefab Four is lekker geschift (...) we hebben vier acteurs in de hoofdrol die spelen dat ze spelen dat ze speelden wie ze waren en zijn, en dat toevallig ook nog eens kunnen. (...) met elk clichémoment wordt zo de draak gestoken, dat het cliché hilarisch overstegen wordt. De nieuw gecomponeerde nummers zijn stevige beats, doorspekt met de Monkee-sound en misschien soms zelfs wel beter. Eigenlijk laten The Prefab Four de band die geen band was, gewoon een
poepie ruiken..'

FRANSE PERS:

Kirsten Coenradie, 14 maart 2003
'Een zaal vol vertederd lachende theaterbezoekers, het bestaat hier nog. Woensdag jl. ging de voorstelling The Prefab Four van de Amerikaanse muzikale toneelgroep Orkater in première in het MC93 Bobigny-theater, een modern, goed geoutilleerd cultureel centrum in een verder wat troosteloze Parijse buitenwijk. Orkater speelt daar nog tot 30 maart waarna een rondje door het Franse land volgt. Om te bewijzen: The Monkees leven nog steeds!

SPAANSE PERS

ABC, Juan Ignacio García Garzón, 27-10-2003
"Een voorstelling met veel aandacht voor de visuele impact (tot in details als het typische wollen mutsje van Mike Nesmith) en een stroom van live gespeelde nummers die heel goed klinken, zowel de nieuwe composities als de liedjes die de Monkees daadwerkelijk indertijd gezongen hebben, met name hun topsucces I'm a Believer "